Z przykrością informuję, że niniejszy wpis jest ostatnim tekstem na blogu AbbeyRoad.pl. Inne obowiązki życiowe sprawiają, że na prowadzenie bloga w takim kształcie jak do tej pory nie mogę sobie pozwolić, byle jak robić tego nie chce. Być może wrócę kiedyś do polskiej blogosfery. Dziękuję wszystkim wiernym czytelnikom za te ponad 9 miesięcy. Obiecuję o ulicy Harrisona na bieżąco informować na Polskim Forum The Beatles. A na koniec – utwór, o którym zawsze chciałem napisać, a nie starczyło mi czasu.
“Mr. George Harrison sings!”

Podobne wpisy:

• Zagłosuj na AbbeyRoad.pl!
• Z kraju i ze świata – odc. 4
• Wciąż mamy szanse

Ta historia jest doskonałym streszczeniem stylu życia Richarda Starkey’a (jak naprawdę się nazywa). W najsłynniejszej grupie muzycznej w historii nie był bowiem tym przekornym (Lennon), uroczym (McCartney) bądź cichym (Harrison). Wizerunek Czwórki Ringo dopełniał osobowością pogodnego i ciepłego klauna, zawsze skłonnego do wygłupów. Najstarszy z Beatlesów w głębi duszy pozostał dzieckiem. Tym trudniej uwierzyć, że dziś  kończy 70 lat.

25 funtów

W 1962 roku John Lennon, Paul McCartney, George Harrison i Pete Best po raz pierwszy pojawili się w słynnym studio przy Abbey Road. Oceniać ich grę miał George Martin – 36-latek rozmiłowany dotąd w Rachmaninovie i muzyce barokowej. W zespole o dziwacznej nazwie “The Beatles” przyszłemu producentowi płyt Revolver czy White Album spodobało się prawie wszystko. Oprócz niebywałych jak na amatorów zdolności muzycznych, przyszli gwiazdorzy mieli jeszcze charyzmę i pewność siebie. Przede wszystkim cechowała ich jednak błyskotliwość i poczucie humoru. Gdy Martin zapytał po pierwszej sesji nagraniowej czy coś się Beatlesom nie podobało, Harrison odpowiedział „Tak. Twój krawat.”

Był jednak pewien problem. Pete Best, który w zespole grał od 1960 roku, miał dwie wady. Po pierwsze w bębny uderzał co najwyżej przeciętnie, po drugie zaś, w przeciwieństwie do pozostałej trójki, był ponurym i trochę tajemniczym introwertykiem. Martin postawił warunek – Beatlesi nagrają dla EMI pierwszą płytę, muszą jednak znaleźć nowego perkusistę. Brian Epstein – menadżer grupy – zadzwonił do Ringo Starra, który grywał już czasami w zastępstwie Besta. Epstein zaoferował 25 funtów tygodniowo, konkurencyjna grupa King Size Taylor and The Dominoes dawała 5 funtów mniej. I tak 18 sierpnia 1962 Ringo Starr został Beatlesem.

Wsiadł wówczas do muzycznego kombajnu, który rozpędzony gnał przez wszystkie kontynenty zbierając największe żniwo, jakie świat muzyczny dotąd widział. Od liczby utworów The Beatles na pierwszych miejscach list przebojów może zakręcić się w głowie: Australia – 26, Kanada i Szwecja – 22, USA – 20, Wielka Brytania – 17. Pierwszy teledysk? Beatlesi. Pomysł koncept-albumu? Liverpoolska czwórka. Największa widownia w historii amerykańskiej telewizji? Oczywiście występ Fab Four.

Czterogłowy potwór

Siła zespołu, który muzycznie przeprowadził świat przez szalone lata sześćdziesiąte, tkwiła w kolektywie. Mieli przecież liverpoolscy chłopcy jako konkurencję prawdziwych gigantów – Beach Boys, w których despotycznie władał Brian Wilson, Elvisa Presley’a czy Rolling Stones. Mick Jagger nazwał kiedyś Beatlesów “czterogłowym potworem” chcąc podkreślić lojalność i przyjaźń, które cechowały relacje muzyków. Ringo, jedynak, mówił wówczas, że nagle zyskał trzech braci i ten stan bardzo mu się podoba. Gdy perkusistę The Beatles zmogło zapalenie migdałków, a grupa miała przed sobą trasę koncertową po Holandii, Hong-Kongu i Australii, zaproponowano zastąpienie Starra innym muzykiem. Harrison odpowiedział: “Ja nie jadę. Bez Ringo to nie są Beatlesi”.

Starr perkusistą jest niewątpliwie świetnym (Rolling Stone w rankingu najlepszych bębniarzy w historii przyznał mu miejsce 55.). Jest też piekielnie inteligentnym i obdarzonym ciętym dowcipem rozmówcą –  mówił np. “Do końca 1962 roku sprzedano ponad 100.000 sztuk Love Me Do, z tego większość w Liverpoolu. Nadal mam stos tych płyt w domu”. Przez 8 lat członkostwa w zespole napisał samodzielnie tylko dwie, nie najlepsze dodajmy, piosenki – wszyscy jednak zdawali sobie sprawę, że jego zadaniem nie jest tworzenie przebojów. Beatlesi wiedzieli, że Ringo tytułów takich jak A Day In The Life czy Hey Jude skomponować nie jest w stanie, na każdym albumie wykorzystywali jednak jego zupełnie niezłe umiejętności wokalne. Charakterystyczny niski głos usłyszeć możemy choćby w Yellow Submarine czy With A Little Help From My Friends – dziełach duetu Lennon/McCartney.

Bębniarz i wokalista nie przestał być w zespole „tym zabawnym” i traktowanym z przymrużeniem oka. W 1965 roku Elżbieta II (ta sama, z której Starr będzie kpił ponad 40 lat później) przyznała dwudziestokilkulatkom z Liverpoolu Orderu Imperium Brytyjskiego. Dziennikarz przedstawiający Beatlesów dodawał do nazwiska każdego z nich dostojny tytuł, a Lennon, McCartney i Harrison reagowali spokojnie i z powagą. Gdy jednak zakomunikował “Ringo Starr, MBE” cała czwórka, łącznie z uhonorowanym, zaniosła się śmiechem.

Ringo się nie zmienia

Do śmiechu z biegiem kolejnych lat było jednak Ringo coraz mniej. Beatlesi zaczęli być zmęczeni ciągłym przebywaniem ze sobą i byciem w samym środku szaleństwa, jakiego świat popkultury dotąd nie widział. Sami twierdzili, że jedynym miejscem, gdzie mają choć namiastkę spokoju, jest toaleta. Różnice charakterów i zainteresowań stały się wyraźniejsze, monolit kruszył się z każdym rokiem. W życiu Lennona pojawiła się zaborcza Yoko Ono, dawał o sobie znać egocentryzm McCartney’a, Harrison często czuł się niedoceniany. Tylko Ringo wydawał się być taki sam – pogodny, lojalny, samokrytyczny.

1 kwietnia 1970 roku w pustym londyńskim studio nagrał ścieżki perkusji do Across The Universe i The Long And Winding Road. Nie towarzyszył mu podczas tej ostatniej sesji The Beatles żaden z kompanów. Jeden z nich – Paul McCartney – 9 dni później oznajmił, że odchodzi z zespołu. Beatlesi przestali istnieć. Wielu marzyło o choć jednym wspólnym koncercie Czwórki, jednak John Lennon, Paul McCartney, George Harrison i Ringo Starr wspólnie nie zagrali już nigdy. Ani gdy oferowano im miliony dolarów, ani gdy o charytatywny koncert poprosił sekretarz generalny ONZ.

Na początku lat 70-tych dawni przyjaciele spotykali się głównie w salach sądowych. Wymieniali się też co najmniej nieeleganckimi opiniami na swój temat wyrażanymi w tekstach solowych już dzieł. I tak Lennon poświęcił McCartney’owi utwór How Do You Sleep?, w którym kąsał: “Piękna twarz – to wystarcza na rok albo dwa. Potem zobaczą do czego jesteś zdolny.”, ten nie pozostał mu dłużny w piosence Too Many People. George z Paulem nawet nie chciał się spotykać, a w autobiografii “I Me Mine” nie poświęcił Johnowi Lennonowi choćby jednego zdania.

Ringo wydawał się być ostoją spokoju i jako jedyny nie zapomniał, że nadrzędnymi zasadami, które zawsze panowały w Beatlesach były przyjaźń i lojalność. W 1973 roku na swój solowy album, zatytułowany po prostu „Ringo”, zaprosił wszystkich kolegów. Utwór I’m The Greatest napisał John Lennon, który zagrał w też na pianinie przy akompaniamencie Harrisona na gitarze. George był współautorem singla Photograph, a podkład basowy Paula usłyszeć można w You’re Sixteen. McCartney dorzucił też własne dzieło – Six O’Clock.

Starr był jedynym Beatlesem, który zachował dobre relacje z każdym z kolegów. Jeśli więc John, Paul, George i Ringo mieliby jeszcze kiedykolwiek wspólnie zagrać, pozostałą trójkę mógł przekonać tylko ten ostatni. Niestety – 8 grudnia 1980 roku fan-psychopata pięcioma strzałami powalił na ziemię Johna Lennona, przekreślając wszelkie szanse na zjednoczenie grupy. Tylko jeden z Beatlesów od razu przyleciał do Nowego Jorku, aby wesprzeć przerażoną Yoko Ono. Ringo Starr.

Podobne wpisy:

• Herbatka z Ringo
• Z kraju i ze świata – odc. 4
• Z kraju i ze świata – odc. 2

Stanąłem przed jego obrazem i pomyślałem: to właśnie jest płótno, którego pędzlem dotykała ręka jednego z największych malarzy w historii. Przez ten obraz miałem poczucie jakbym stał obok holenderskiego artysty, a on opowiadałby mi o tym co czuje i myśli o świecie.

W niedzielę, 27 czerwca, tuż po 19:30 na scenę ustawioną w londyńskim Hyde Parku wyszedł van Gogh współczesnej muzyki – sir Paul McCartney. Niejeden z czytelników może się zżymać pytając – “Gdzie autor Słoneczników,  gdzie były Beatles? Nie dość, że dziedzina sztuki zupełnie inna, to jeszcze autor bloga chyba nieco się zapędził porównując poziom artystyczny tych dwóch twórców?”. Otóż autor bloga się nie zapędził.

Paul Mccartney gra w tej samej artystycznej lidze co Wolfgang Amadeusz Mozart, Antonio Gaudi czy Remrandt. Jest geniuszem. Wytycza nowe trendy. Wzbudza twórczością głębokie emocje w setkach milionów ludzi. Jest ikoną. I właśnie ta ikona, jak gdyby nigdy nic, wyszła po 19:30 na scenę i zaczęła grać Venus And Mars. Znowu poczułem się jakby van Gogh opowiadał mi o swoich uczuciach, ale nie było to wyłącznie dzieło mojej wyobraźni. On tam był. Stał. Śpiewał. Widziałem go. Ten, który uczył Johna Lennona grać na gitarze. Ten, który zaśpiewał All My Loving w Ed Sullivan Show. Ten, który wymyślił fragment “Woke up, fell out of bed” z A Day In The Life. Twórca Hey Jude, Let It Be, She’s Leaving Home, Got To Get You Into Mu Life, Live And Let Die, Jet. Mało? Bardzo proszę – ma tego więcej: Lady Madonna, Helter Skelter, Yesterday, Ob-la-di Ob-la-da, Eleanor Rigby. Gdyby przytrafiło mu się takie jedno dzieło powiedzielibyśmy “Przypadek”. Dwa? “Szczęśliwy zbieg okoliczności”. Przy trzech można by stwierdzić, że miał w życiu trzy właśnie przebłyski. On jednak dzieła wybitne wysyłał w świat spod swojego pióra i z głębi swojej gitary jakby z fabrycznej taśmy. W tę niedzielę, 27 czerwca 2010 zagrał je prawie wszystkie.

“Paul jest profesjonalistą. Zawsze nim był” – to słowa Johna Lennona z lat 70-tych. Od wypowiedzenia tych słów minęły ponad trzy dekady, a Paul niezmiennie profesjonalistą pozostaje. Tak właśnie zagrał ten koncert – pod emocjami, anegdotami, uśmiechami był przede wszystkim profesjonalizm. Świetni muzycy, genialna oprawa, perfekcyjna logistyka – dopiero na takiej bazie można tworzyć wielkie spektakle. I ta baza była na najwyższym światowym poziomie.

Co zapamiętam z koncertu Paula? Zapamiętam Live And Let Die w środku którego przed sceną nagle wybuchły płomienie, a potem niebo rozbłysło festynem sztucznych ognii. Paul grał już wtedy na fortepianie na stojąco. Zapamiętam anegdotę o tym, że Jimiemu Hendrixowi na jednym z koncertów rozstroiła się gitara i o jej nastrojenie poprosił znajdującego się wśród publiczności Erica Claptona. I drugą historię o tym jak rosyjscy ministrowie opowiadali Paulowi, że angielskiego uczyli się na tekstach Love Me Do i Hello Goodbye (dużo się nie nauczyli można z tego wnioskować).

Zapamiętuję te chwilę, bo one mnie zaskakiwały. Widziałem przecież na YouTube nie jeden i nie dwa koncerty Paula. Prawie pewne było, że zacznie od Venus And Mars, a skończy na The End, że zagra Here Today dla Johna i wersję ukelele Something dla George’a. Nie było trudne do przewidzenia, że na scenę będzie wracał dwa razy, aby zagrać jeszcze kilka kawałków dla wciąż głodnej jego muzyki publiczności. Ta baza – scenariusz, był mi mniej więcej znany i choć widziałem ją już nie pierwszy raz, to pierwszy raz na żywo przeżywałem ją inaczej. Lepiej.

Zauroczyła mnie Tequila, którą Macca chyba rzeczywiście zagrał zupełnie przypadkowo, ale jego muzycy, jak na dobrych muzyków przystało, dotrzymali mu kroku i z tej krótkiej improwizacji zrobił się fantastyczny pogodny przerywnik. W końcu, po 3 godzinach ogromnego fizycznego (całą koszulę miał mokrą) wysiłku Paul się z nami pożegnał.

Anna, z którą byłem na koncercie, dotychczas za Paulem nie przepadała. Twierdziła, że gra głównie mdłe kawałki o miłości. Spytałem ją jak podobał się koncert. Odpowiedziała, że teraz wraca do domu i przez najbliższy tydzień będzie słuchać McCartney’a. A potem dodała: “Jakby był w Polsce, to pójdziemy jeszcze raz, nie?”.

Podobne wpisy:

• Pierwsze wrazenia
• Koncert juz dzis
• AbbeyRoad.pl w Londynie

Wkrótce po opublikowaniu wpisu zadzwonił do mnie wiceburmistrz Marcin Rzońca. Poinformował mnie, że nie zajęcie się sprawą przez podkomisję nie oznacza, że sprawa całkowicie przepadła. Podkomisja nie wyraziła na razie opinii w tej sprawie, a burmistrz Rzońca od jej przewodniczącej uzyskał zapewnienie, że sprawa będzie przedmiotem obrad na wrześniowym posiedzeniu. Czekamy więc do września, a szanse na ulicę wciąż są. Uff…

Kasuję ten stary wpis na blogu. Ech, pogubiłem się po prostu w tych urzędniczych procedurach.

A tu protokół – źródło zamieszania.

Podobne wpisy:

• Po spotkaniu z Burmistrzem
• Dwa plusy i jeden kłopot
• Wojna o Harrisona

Na tej scenie już zaraz wystąpi…

… Paul McCartney!

Ja i różowy punkcik, czyli zdjęcie z byłym Beatlesem.

Na stacji metra przy Abbey Road jest taki sklep. Nie wszedłem, bo by mi pękło serce i chciałbym kupić wszystko.

A kiedy już doszliśmy na…

okazało się, że takich, którzy postanowili zrobić sobie zdjęcie na słynnych pasach jest niemało. Mnie do wspólnego przechodzenia przez przejście zaprosili dwaj belgijscy fani.

Potem wystąpiłem jeszcze sam…

… i z towarzyszką mojej podróży

Zrobienie takiego zdjęcia naprawdę nie jest łatwe. Zerknijcie na te dwa filmy:

Na murze przed Abbey Road studios podpisują się fani Fab Four:

Podpisałem się i ja:

A relacja z koncertu Paula jutro lub pojutrze a AbbeyRoad.pl!

Podobne wpisy:

• Pierwsze wrazenia
• Koncert juz dzis
• Byłem na koncercie McCartney’a

Gdy wroce do Polski opowiem wiecej – o fenomenalnym wykonaniu Live And Let Die z nieziemskimi efektami, spiewaniu Hey Jude z calym Hyde Parkiem, anegdotach Paula o Jimim Hendrixie, Ericu Claptonie czy rosyjskich ministrach. Opowiem tez o stojacym obok mnie doroslym juz mezczyznie, ktory co chwile podskakiwal do gory pokazujac palcem na scene i krzyczac do swojego kolegi “Paul McCartney! Paul McCartney” jakby zobaczyl ufo albo zjawe. Opowiem wreszcie o tym, ze Paul “still has got it!”. I ze bylo nieziemsko, a ja spelnilem jedno ze swoich najwiekszych marzen.

A w oczekiwaniu na relacje zerknijcie na ponad godzinny skrot z koncertu, do ktorego link podrzucil ukulejas (dzieki!).

Podobne wpisy:

• Koncert juz dzis
• AbbeyRoad.pl w Londynie
• Byłem na koncercie McCartney’a

Przejezdzajac wysokim czerwonym autobusem obok wejsc na to wydarzenie widzialem juz okolo 10 rano niewielkie grupy najwytrwalszych koczujace przed bramkami. Spotkalem tez kilku fanow w Beatlesowch koszulkach, a wczoraj zwiedzajac Londyn przed budynkiem brytyjskego parlamentu widzialem miasteczko namiotowe. Ludzie w nim mieszkajacy domagaja sie wycofania brytyjskich wojsk z Afganistanu. Nad miejscem tym goruje wielki napis “Give Peace A Chance”. Duch Lennona wieczne zywy.

Na koncert Paula wchodzic mozna od 12:45, sam Macca na scenie pojawi sie jednak dopiero o 19:30.  Poprzedza go More Than Me, Joshua Radin, Elvis Costello (ktoremu z McCarney’em zdarzylo sie nagrywac), Crowded House oraz Crosby, Stills And Nash.  Wyruszam – dam znac jak bylo po koncercie!

Strona festiwalu

Na koniec jeszcze zaproszenie organizatorow Hard Rock Calling na koncert Paula:

Podobne wpisy:

• Pierwsze wrazenia
• AbbeyRoad.pl w Londynie
• Byłem na koncercie McCartney’a

Podobne wpisy:

• Pierwsze wrazenia
• Koncert juz dzis
• Byłem na koncercie McCartney’a

Na czwartek – piosenki:

- From Me To You

- Get Back

- Getting Better

Wciśnięte jest From Me To You na liście singli pomiędzy Please Please Me a She Loves You i nie jest pierwszą, drugą, a nawet dziesiątą piosenką, o której myśli się przy okazji hasła “Przebój The Beatles”. I rzeczywiście – choć piosenka jest świetna, to jakoś nie wryła się w świadomość narodów i wydaje mi się, że myśli się o niej jako o “kolejnym numerze 1. Beatlesów”. Paul bardzo entuzjastycznie wypowiadał się o molowym akordzie w części “arms that long to hold you…”, jako kolejnej innowacji. I tak jak zaczęli tu Beatlesi z molowymi akordami w środku, tak skończyli z harmonijką. Lennon twierdził, że zaczęła być nieco “żenująca”. Mnie też podoba się przeciętnie.

Moja ocena: 3/6 (jest dobrze)

Get Back jest jak cała sesja do Let It Be w pigułce – napełniona podtekstami (McCartney zerkał podobno na Yoko zawsze gdy śpiewał słowa “Get back to where you once belonged”), z doskonałym Billym Prestonem na klawiszach, śpiewającym brodatym Paulem i mimo fatalnej atmosfery – świetną muzyką. Wszyscy mówią przy okazji tej piosenki o Paulu, ja zwróciłbym uwagę na Ringo wyczyniającym cuda na perkusji. Poza tym bardzo mi się podoba wersja Elvisa. I jeszcze jedno – dowiedziałem się ostatnimi czasy, że tekst piosenki traktuje o problemie dyskryminacji rasowej. Klasyk – tyle na ten temat.

Moja ocena: 5/6 (słychać błysk geniuszu)

McCartney miał nieprawdopodobną umiejętność stworzenia czegoś z prawie niczego. Bo prawie niczym było powiedzonko “It’s getting better”, którego używał Jimmy Nicol w odpowiedzi na pytanie co u niego słychać. Doskonała jest historia pisania tekstu do tej piosenki przez Johna i Paula: Macca chciał napisać coś optymistycznego – “It’s getting better all the time” to jego słowa, na które Lennon zaraz odpowiedział “It can’t get no worse”. Nie trzeba czytać tysiąca biografii dwóch muzyków, wystarczy dowiedzieć się którą część tekstu pisał jeden, a którą drugi. To mówi nam o ich osobowościach ogromnie dużo. Chórki brzmią mi trochę jak Beach Boys. Słychać, że Pet Sounds było wtedy na topie. Tak jak All You Need Is Love, Beatlesi nagrywali Getting Better w pośpiechu (podobno słychać nawet gdzieś fałsz, ale ja nie odnalazłem). Lennon chorował, a termin wydania płyty nieubłaganie się zbliżał. Pośpiech zdecydowanie Beatlesom służył – ta gitara!

Moja ocena: 5/6 (słychać błysk geniuszu)

Podobne wpisy:

• The Beatles 3 razy po niemiecku
• The Beatles – 15 gigantycznych przebojów
• Covery: Presley gra Bitli

Pomysł na film był prosty jak tekst Love Me Do. Wziąć jak największą ilość piosenek The Beatles, do postaci, które w nich występują (Jude, Lucy, Sadie, Prudence, Jo-Jo) dopasować fabułę, dorzucić wątek miłosny. Efekt: fabuła mizerna jak gra Stu Sutcliffe’a na basie. Kilka nieźle zaaranżowanych i zaśpiewanych kawałków jednak znaleźć w filmie można.

Pierwszy z nich to I’ve Just Seen A Face. Nawet jeśli nie oglądaliście musicalu, możecie domyślić się jaki to wątek otwiera dzieło Paula z 1965 roku. Oczywiście główny bohater Jude ujrzał swą przyszłą miłość Lucy i wpadł po uszy. Nad wątkiem romantycznym rozwodzić się nie będę, nad piosenką jednak warto zatrzymać się nieco dłużej. Zaaranżowana bardziej rockowo niż oryginał i niestety bez początkowej gitary nadajacej utworowi hiszpański posmak. Ta cięższa wersja jednak ma coś w sobie – głównie dzięki bardzo ciekawemu akcentowi i barwie głosu Jima Sturgessa. Nie zwolnił też tempa i dobrze, bo I’ve Just Seen A Face śpiewane z taką szybkością jak Yesterday nie dawałoby poczucia jeżdżenia na karuzeli. A karuzele są spoko.

Gdy pierwszy (i jak dotąd jedyny) raz zobaczyłem Across The Universe, po wyjściu z kina pamiętałem tylko Revolution. Dzieło Lennona zawsze wydawało mi się przede wszystkim oznaką zdrowego rozsądku autora. Jego wsparcie dla mocno lewicujących organizacji, happeningi bed-in, odsyłanie orderu królowej – to działania radykalne. Może więc Revolution John śpiewał przede wszystkim samemu sobie? W filmie Jude śpiewa Revolution trochę podobnie do Lennona. Kluczowy jest jednak kontekst – scena, w którym wszczyna awanturę w siedzibie radykalnej organizacji, której działaczką jest Lucy, wyrwała nieco fabułę z konwencji tkliwego romansu. No bo Revolution nijak piosenką o miłości nie jest.

Podobne wpisy:

• 15 tekstowych perełek
• Trzy zalety Johna Lennona
• Spokojnie