Ringo jednoczy
Razem grają John Lennon, George Harrison, Ringo Starr, Klaus Voorman i Billy Preston. Dobrze wyglądają ze sobą te nazwiska, prawda? Brakuje tylko jednego i mieli byśmy nowe Let It Be czy Revolver. Trzy lata po rozpadzie Fab Four.
Pierwsza połowa 1973 roku, Los Angeles. John, George i Ringo zaczęli już zauważać, że z Allenem Kleinem rzeczywiście coś jest nie tak. Lennon przyzna w wywiadzie, którego udzieli 6 kwietnia “Prawdopodobnie podejrzenia Paula potwierdziły się…” A więc jednak Macca nie okazał się histerykiem, człowiekiem-demolką, który utrudniał tylko dalsze toczenie się interesów The Beatles. Jego zdrowy rozsądek i ograniczone zaufanie do nowego zbawcy finansowej kondycji The Beatles okazały się słuszne. Akcje Paula, szczególnie u Lennona, mniej więcej od tego momentu zaczynają rosnąć. Dodajmy, że wkrótce John opuści Yoko i rozpocznie swój “stracony weekend” – to wszystko okoliczności, które pozwalają na zbliżenie między dwójką dawnych przyjaciół.
Ringo z Paulem na pieńku na poważnie nie miał nigdy. Z pokorą i samokrytycyzmem znosił uwagi McCartney’a o nie najlepszej perkusji podczas nagrywania White Album. Z całego zespołu rozpadu i kłótni chciał najmniej – dość powiedzieć, że 1 kwietnia 1970 roku jak samotny biały jeździec pracował nad ścieżką perkusji do trzech utworów z Let It Be. W studiu nie towarzyszył mu wówczas żaden z Beatlesów, zespół bowiem 9 dni później miał przestać istnieć. Ringo jako jedyny rozmawiał ze wszystkimi i nie chował urazy. Gdy Beatlesi podzielili się na obozy Lennon+Harrison vs. McCartney, Ringo nie stanął co prawda po środku (bliżej mu było do Johna i George’a), w relacjach z Paulem jednak nie nabruździł sobie tak jak dwaj koledzy z zespołu. Wniosek – tylko na płycie Ringo Starra Fab Four mogli się spotkać znowu. I prawie się spotkali – tzn. każdy z nich w albumie pt. Ringo z 1973 roku ma swój udział. We czwórkę jednak nie zagrali.
Zagrali w trójkę w kompozycji otwierającej płytę. Nazywa się I’m The Greatest, napisał ją John Lennon i w tekście znajdziemy odniesienia do Liverpoolu i postaci Billy’ego Shearsa. To właśnie w tym utworze zagrał wspomniany we wstępie kwintet. To było takie prawie The Beatles – powiedzmy, że The Beatl.
Te dwie literki “es” oznaczają Paula McCartney’a, który podobnie jak swój genialny kolega napisał dla Ringo utwór. Nazywa się owe dzieło Six O’Clock. Czyżby to koniec beatlesowych odniesień na płycie? Hola, hola – zerkamy na listę twórców piosenek i przy ostatniej z nich You And Me (Babe) widzimy nazwisko Mala Evansa. A kim był Mal Evans przecież wiemy. Współautorem tego co najwyżej przeciętnego utworu jest niejaki… George Harrison. Tak – George’a na tej płycie jest spośród trzech Beatlesów najwięcej. Pisze, śpiewa w chórkach, gra na gitarze. Obok brzmiącej nieco w rytmie country piosenki Sunshine Life For Me (Sail Away Raymond), w którym fantastycznie uzupełniał Starra w chórkach, napisał jeszcze wraz z Ringo utwór Photograph – późniejszy singiel. To właśnie dzieło w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie i Australii dotarło na szczyt list przebojów:
Sukces singla Photograph powtórzył Ringo wydając cover You’re Sixteen, który na listach przebojów radził sobie równie dobrze. Na mirlitonie (!) grał i w chórkach wspierał kolegę sam Paul McCartney:
A bardziej docenianej przez krytyków i fanów płyty Ringo Starr już nie wydał. Nic dziwnego. Na albumie Ringo pomagali mu całkiem nieźli muzycy.
Tagi: 1973, Billy Preston, George Harrison, I'm The Greatest, John Lennon, Klaus Voorman, Mal Evans, Paul McCartney, Photograph, Ringo, Ringo Starr, You're Sixteen
Jakub Sieczko
Komentarzy brak, bo niestety mało kto słucha już Ringo. Na paręnaście płyt przez niego wydanych, tylko dwie się wyróżniają: Ringo oraz Vertical Man. Starr po prostu musi grać z kimś, bo samemu mu nie wychodzi (vide Y Not). Ten wpis to dla mnie niejaki zaskoczenie, oczekiwałem raczej na “Leżę i słucham Ringo”, czyli opisanie każdej piosenki z osobna, bo płyta jest tego warta. Pozdrawiam.